- właściwość powierzchni polegająca na “odpychaniu” nakładanej na nią warstwy, np. zaprawy klejącej. Abhezja to również właściwość materiału pozwalająca wykorzytywać go jako środek przeciwprzyczepny (ANTYADHEZYJNY).

- stan, w którym dwie powierzchnie są utrzymywane razem. Adhezja może być właściwa lub mechaniczna. Adhezja właściwa powstaje w wyniku oddziaływania sił wiązań wewnątrzcząsteczkowych (siły Van der Waalsa). Adhezja mechaniczna powstaje w wyniku wnikania powłoki w stanie ciekłym lub plastycznym w pory i nierówności materiału. Jest wynikiem oporu jaki stawia siłom zewnętrznym masa powłoki znajdująca się w porach oraz nierównościach podłoża. Adhezja mechaniczna stanowi główny czynnik przywieralności powłok (około 70%)

- występuje na granicy warstw, np. pomiędzy zaprawą klejacą a podłożem podczas odrywania płytki.

- cecha materiału, dla którego wartość współczynnika pH jest większa od 7, np. pH dla świeżego betonu wynosi 13, co znaczy że jest on silnie alkaliczny.

- materiał izolacyjny do celów ochrony przed hałasem – zastosowany w przegrodzie o odpowiedniej grubości chroni pomieszczenie przed przenikaniem dźwięków dzięki ich odbiciu z powrotem, lub dzięki odbiciu i dodatkowemu wytłumieniu wewnątrz przegrody. Dobrymi przegrodami izolacyjnymi są przegrody wykonane z materiałów podstawowych, np. cegły lub betonu lub przegrody warstwowe składające się płyt betonowych i wewnętrznej warstwy z wełny mineralnej.

- występujący w przyrodzie anhydryt jest skałą osadową, wykrystalizowaną z morskiej wody (z przesyconych roztworów siarczanu wapniowego). Obok anhydrytu naturalnego w przemyśle stosowany jest również anhydryt powstały z wyprażenia gipsu dwuwodnego naturalnego lub pochodzącego z procesów przemysłowych. W zależności od temperatury prażenia otrzymujemy różne bezwodne fazy anhydrytu, charakteryzujące się odmiennymi właściwościami.

- środek zapobiegający sklejeniu; materiał powłokowy stosowany w celu zapobiegania lub zmniejszenia przyczepności, np. wosk.

- odporność na ścieranie "BCA"; oznaczenie wykorzystywane w PN-EN 13813 Podkłady podłogowe oraz materiały do ich wykonania.

- podkłady na bazie siarczanu wapnia; oznaczenie według PN-EN 13813 Podkłady podłogowe oraz materiały do ich wykonania.

- oznaczenie WYROBU BUDOWLANEGO. Znakiem CE mogą być oznaczane wyroby, dla których istnieje zharmonizowana norma europejska (hEN), lub na które została wydana europejska aprobata techniczna (ETA). Znak CE powinien być uzupełniony oznakowaniem umożliwiającym identyfikację istotnych cech wyrobu, np. posiadająca znak CE ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ma oznaczenie PN-EN 12004:2002/A1 C1TE. PN-EN 12004:2002 to numer normy europejskiej, C oznacza klej cementowy, 1 - klej normalnie wiążący, T - klej o zmniejszonym spływie, E - klej o wydłużonym czasie otwartym.

- podkłady na bazie cementu; oznaczenie według PN-EN 13813 Podkłady podłogowe oraz materiały do ich wykonania.

- nieorganiczny materiał, który wiąże i utwardza się w wyniku reakcji chemicznej z wodą i zachowuje zdolność wiązania pod wodą. Cementy hydrauliczne wiążą w wyniku hydratacji, tworząc w ten sposób związki nadające im wytrzymałość. Istnieje kilka rodzajów cementów hydraulicznych: CEMENT PORTLANDZKI, CEMENT NATURALNY, CEMENT ŻUŻLOWY, CEMENT PORTLANDZKO-PUCOLANOWY.

- wytwarzany jest przez kalcynację występującego w stanie naturalnym wapienia białego (kaolinowego) poniżej temperatury spiekania. Następnie mieli się go na drobny proszek.

- produkowany jest przez sproszkowanie częściowo stopionego klinkieru, złożonego głównie z uwodnionych krzemianów wapnia i zawierającego zazwyczaj siarczan wapnia w różnym stanie uwodnienia.

- składa się z jednorodnej mieszaniny CEMENTU PORTLANDZKIEGO i drobno zmielonej pucolany. Pucolana jest materiałem w rodzaju ziemi krzemowo-glinowej, który nie ma właściwości tworzenia cementu, ale w postaci drobno-zmielonej reaguje z wodorotlenkiem wapnia w zwykłych temperaturach, tworząc związki o właściwościach cementu.

- składa się głównie z jednorodnej mieszaniny granulowanego żużla wielkopiecowego i wapna hydratyzowanego, przy czym zawartość żużla jest powyżej określonej wartości minimalnej. Jest to produkt niemetaliczny, który tworzy się w stanie stopionym w trakcie wytapiania żelaza w wielkim piecu. Składa się on głównie z krzemianów i glinokrzemianów wapnia oraz innych związków o charakterze zasadowym.

- elementy do wznoszenia przegród budowlanych charakteryzujące się bardzo dobrymi parametrami cieplnymi przy zachowaniu dużej wytrzymałości. W wyniku procesu poryzacji - zastosowania specjalnego systemu drążeń - wyroby takie mogą być używane do wznoszenia ŚCIAN JEDNOWARSTWOWYCH. Ceramika poryzowana produkowana jest z gliny z dodatkiem mączki drzewnej lub trocin. Podczas wypału ceramiki w temperaturze 800°C. dodatki drzewne ulegają wypaleniu tworząc sieć mikroporów, które zwiększają właściwości cieplne materiału. Ceramika poryzowana jest materiałem niepalnym.

- parametr materiałów budowlanych określony za pomocą współczynnika wodochłonności “W”. Określa on w kg/m2 powierzchni materiału pobór wody w pierwszej godzinie nawilżania. Dla materiałów niechłonnych w<0,5, dla materiałów chłonnych w<2,0, dla materiałów nieprzepuszczalnych w<0,1.

- właściwość podłoża, która ma wpływ na proces wiązania zapraw na nie nakładanych. W przypadku podłoży zbyt chłonnych następuje bardzo szybkie odciągnięcie wody z nakładanej zaprawy, co zdecydowanie zaburza proces wiązania. W efekcie zaprawa po wyschnięciu jest sypka i nie osiąga zakładanej wytrzymałości. Nadmierną chłonność podłoża można zredukować poprzez gruntowanie. Najprostszym sposobem gruntowania powierzchni jest zwilżenie jej wodą tuż przed nakładaniem zaprawy. Bardziej skutecznym sposobem zmniejszenia chłonności jest zagruntowanie go emulsją ATLAS UNI-GRUNT, co dodatkowo wpływa na wzmocnienie podłoża. Chłonność podłoża można sprawdzić w prosty sposób, np. poprzez skropienie go spryskiwaczem. Jeśli woda jest gwałtownie wchłaniana przez spryskany tynk lub podkład podłogowy, należy uznać go za chłonny. Jeżeli zaś woda spływa po ścianie lub długo utrzymuje się na powierzchni podkładu, wtedy podłoże można uznać za mało chłonne. Gruntowanie emulsją ATLAS UNI-GRUNT zalecane jest w przypadku przygotowywania podłoży pod płytki ceramiczne, tradycyjne zaprawy tynkarskie, podkłady podłogowe i gładzie gipsowe.

– zaprawę należy nanieść na przygotowane podłoże gładką pacą stalową, a następnie równomiernie rozprowadzić i wyprofilować (możliwie w jednym kierunku), używając pacy ząbkowanej. Na warstwę kleju nanosimy płytki ceramiczne i, jednocześnie dociskając je i przesuwając, ustawiamy w ostatecznym położeniu.

- grubość warstwy zaprawy cienkowarstwowej (między podłożem a płytką) po dociśnięciu płytki może wynosić od 2 do 5 mm. Cienkowarstwowymi zaprawami klejącymi są m.in. ATLAS MIG, ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS, ATLAS PLUS, ATLAS KARO.

- maksymalny czas liczony od momentu wymieszania zaprawy z wodą, w trakcie którego zaprawa nadaje się jeszcze do użycia.

- maksymalny czas liczony od momentu przyłożenia płyki do świeżo naniesionej na podłoże zaprawy, w którym możliwe jest poprawienie jej położenia bez istotnej utraty wytrzymałości połączenia.

- maksymalny czas, w którym należy przyłożyć płytkę do warstwy naniesionego na podłoże kleju, aby uzyskać wymaganą PRZYCZEPNOŚĆ połączenia.

- dopuszczony przez producenta czas składowania materiału w określonych warunkach, w trakcie którego materiał powinien zachować swoje właściwości użytkowe.

plam z rdzy - ATLAS SZOP pozostałości po cemencie - ATLAS SZOP pozostałości po dyspersjach - ATLAS SZOP 2000 pozostałości po gipsie - ATLAS SZOP pozostałosci po wapnie - ATLAS SZOP usuwanie tapet - ATLAS ALPAN - PŁYN z nalotów pochodzenia organicznego - ATLAS MYKOS

- materiał dodawany do betonu podczas jego zarabiania, zmieniający jego niektóre parametry, np. URABIALNOŚĆ, PLASTYCZNOŚĆ, PŁYNNOŚĆ itd.

- dom, który przy zachowaniu komfortowego klimatu wnętrza, bez aktywnego systemu ogrzewania i klimatyzacji ogrzewa się i wychładza sam. Zapotrzebowanie na energię do ogrzania 1m2 takiego domu nie powinno przekraczać 15kWh na rok. Łączne zapotrzebowanie na energię pierwotną do ogrzania pomieszczeń, przygotowania ciepłej wody oraz działania urządzeń domowych nie może przekraczać 120 kWh/m2 na rok. W założeniu pozostałą część potrzebnej energii powinno się dostarczyć z odnawialnych źródeł. W domach pasywnych łączne końcowe zapotrzebowanie na energię jest czterokrotnie mniejsze niż w obecnie wznoszonych budynkach niskoenergooszczędnych, a aż 8-10 krotnie niż w domach tradycyjnych.

- przemieszczanie się pary wodnej przez przegrodę budowlaną spowodowane różnicą ciśnień. Różne wartości ciśnienia pary wodnej po obu stronach przegrody są wynikiem różnic w temperaturze i wilgotności powietrza. Para wędruje od strony wyższego ciśnienia (ciepła strona) w kierunku ciśnienia niższego (strona zimna). Opór, który stawia dany materiał parze wodnej określany jest za pomocą WSPÓŁCZYNNIKA OPORU DYFUZYJNEGO.

- powinny być wykonane w miejscach dylatacji całego budynku, przy fundamentach maszyn, wzdłuż osi słupów konstrukcyjnych oraz w liniach ograniczających posadzki o wyraźnie różniących się obciążeniach. Wykonuje się je jako rozcięcia przebiegające przez całą grubość warstwy. Można je wykonać jako szczeliny pozorne, czyli nacięcia tylko w górnej części warstwy, powodujące miejscowe osłabienie przekroju. Niezależnie od dylatacji konstrukcyjnych, często występuje konieczność wykonania również dylatacyjnych szczelin przeciwskurczowych.

- czynność mająca na celu podzielenie powierzchni na mniejsze części lub odcięcie powierzchni od elementów konstrukcyjnych budynku, pracujących inaczej niż dylatowana warstwa. Dylatowanie konieczne jest zwłaszcza w przypadku dużych powierzchni mogących ulegać deformacjom. Deformacje mogą być spowodowane zmianą obciążenia, warunkami temperaturowymi i wilgotnościowymi. Wykonanie DYLATACYJNYCH SZCZELIN ogranicza wpływ tychże zmian. Sposób dylatowania należy dobrać indywidualnie dla danej warstwy, biorąc pod uwagę rodzaj materiału, warunki użytkowania, rozmiar powierzchni, charakter podłoża itp. posadzek - PROFILE DYLATACYJNE ATLAS

- środek ułatwiający zwilżanie i rozdrobnienie cząstek pigmentu w spoiwie.

- rozdrobnione cząstki tworzyw sztucznych w cieczy (woda, rozpuszczalnik), które po naniesieniu na powierzchnię i odparowaniu cieczy tworzą powłokę ochronną.

- proszek otrzymywany specjalną metodą suszenia z dyspersji tworzyw sztucznych, które po zmieszaniu z wodą ponownie emulgują.

- materiał termoizolacyjny produkowany z makulatury gazetowej. Odzyskiwana z niej celuloza po odpowiednim rozdrobnieniu impregnowana jest dwoma suchymi związkami boru: kwasem borowym i boraksem. Ekofiber stosowany jest jako izolacja termiczna lub akustyczna ścian działowych o konstrukcji szkieletowej i przestrzeni trudno dostępnych metodą wdmuchiwania. Włókna celulozowe oferowane są równiez w postaci elastycznych płyt.

- charkteryzuje się małym zużyciem energii pierwotnej potrzebnej do jego wyprodukowania, w porównaniu z korzyściami, które płyną dla ochrony środowiska naturalnego, wynikającymi z jego stosowania. O ekologiczności danego produktu świadczy również: bezodpadowa produkcja, możliwość recyclingu, brak zawartości w matariale substancji niszczących środowisko naturalne (wodę, gleby, warstwę ozonową), a także brak możliwości wytwarzania tego typu substancji w trakcie produkcji i użytkowania materiału.

- właściwość tworzywa poddawanego naprężeniu, która przejawia się tendencją powrotu do pierwotnych parametrów po usunięciu naprężenia. Ta cecha materiału pozwala, np. na przyklejanie płytek ceramicznych na podłożach odkształcalnych takich jak powierzchnie balkonów, tarasów, płyt gipsowo-kartonowych, podkładów wykonanych w systemie ogrzewania podłogowego. Zaprawy elastyczne to ATLAS PLUS, ATLAS CAL N, ATLAS KARO. Również ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - WĄSKA jest zaprawą elastyczną.

- farba, którą stanowi zawiesina pigmentów w roztworze odpowiedniej żywicy z dodatkiem środków pomocniczych. W zależności od przeznaczenia i rodzaju spoiwa rozróżnia się kilka rodzajów emalii (według PN-C-81607:1998), np. ogólnego stosowania – olejno-żywiczne i ftalowe (do malowania drewna, elementów drewnopochodnych i metalowych).

– kompozycja ciekła, która po rozprowadzeniu na powierzchni pozostawia związaną i przylegającą do podłoża warstwę dekoracyjną lub ochronną. Główne składniki farby to: pigmenty i napełniacze (nadają barwę i siłę krycia), spoiwo (odpowiada za trwałość i adhezję do podłoża) oraz rozpuszczalniki i rozcieńczalniki (zapewniaja odpowiednią płynność). Podstawowe wymagania w stosunku do farb to ochrona podloża przed: wodą ciekłą, zanieczyszczeniami powietrza i mikroorganizmami oraz łatwośc utrzymania w czystości i możliwośc dyfuzji pary wodnej.

– rodzaj FARBY DYSPERSYJNEJ; produkowana jest na bazie dyspersji akrylowej. Farbą akrylową jest ATLAS ARKOL E.

– (inaczej FARBA EMULSYJNA) zawiesina pigmentów i wypełniaczy w dyspersji wodnej polimeru, najczęściej akrylu, stosowana do malowania ścian i sufitów w mieszkaniach. Musi spełniać wymagania PN-C-81914:2002.

– farba, której zadaniem jest przede wszystkim wyrównanie barwy na tynkach kolorowych. Stosuje się ją wówczas, gdy z jakichś względów na powierzchni kolorowego tynku pojawiły się przebarwienia lub wykwity. Takie sytuacje zdarzają się zwłaszcza w przypadkach: gdy tynk mineralny jest nakładany w nieodpowiednich warunkach atmosferycznych, gdy nie przestrzega się ilości wody dodawanej do suchej mieszanki podczas przygotowania zaprawy tynkarskiej, gdy tynk stosuje się na podłożu o nierównomiernej chłonności. Farbą egalizacyjną jest ATLAS CERTON.

- rodzaj FARBY MINERALNEJ; produkowana jest na bazie potasowego szkła wodnego. Farbą silikatową jest ATLAS ARKOL S.

- rodzaj FARBY DYSPERSYJNEJ; produkowana jest na bazie dyspersji krzemoorganicznej. Farbą silikonową jest ATLAS ARKOL N.

- beton zbrojony fibrą, czyli włóknami stalowymi. Jest to alternatywne rozwiązanie w stosunku do zbrojenia stalowymi siatkami zgrzewanymi.

- inaczej spoinowanie, to czynność polegająca na wypełnianiu spoin np. między płytkami ceramicznymi. Fugowanie ma przede wszystkim na celu efektowne wykończenie okładziny ceramicznej, jak również ochronę okładziny i podłoża przed bezpośrednim i pośrednim wpływem warunków otoczenia. płytek ceramicznych (szer. spoiny 2-6 mm) - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - WĄSKA SAMOROZLEWNA ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS płytek ceramicznych (szer. spoiny 4-16 mm) - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - SZEROKA SAMOROZLEWNA ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS szczelin dylatacyjnych - ATLAS SILTON S szczelin przy urządzeniach sanitarnych - ATLAS SILTON S pustaków szklanych - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - SZEROKA

– masa jednostki objętości.

- to określenie kilku podstawowych technologii związanych ze stosowaniem wyrobów marki GIPSAR. Gipsarowanie to wykonywanie gładzi gipsowych, naprawianie podłoży gipsem budowlanym oraz prace związane z montażem płyt gipsowo-kartonowych. naprawa powierzchni ścian, wypełnianie ubytków - GIPSAR GB wykonywanie gładzi na ścianach i sufitach - GIPSAR PERFEKT GIPSAR UNIPLAST GIPSAR UNI GIPSAR MAX przyklejanie płyt gipsowo-kartonowych do powierzchni ścian - GIPSAR MOCAR T spoinowanie połączeń płyt gipsowo-kartonowych - GIPSAR MAX GIPSAR UNIPLAST

- otrzymywany jest w wyniku odsiarczania gazów odlotowych mokrą metodą wapienną. Polega ona skierowaniu strumienia odpylonych gazów paleniskowych do wieży absorbcyjnej, gdzie następuje absorpcja dwutlenku siarki i jego reakcje z natlenianą zawiesiną węglanu wapnia lub wodorotlenku wapnia. W wyniku procesów zachodzących w absorberze powstaje zawiesina CaSO4·H2O. Po usunięciu nadmiaru wody gips kieruje się na składowisko. Na bazie gipsu syntetycznego produkowane są GIPSAR MOCAR T i GIPSAR GB.

– płyty powstają przez obłożenie rdzenia gipsowego okładziną kartonową. Gips przejmuje naprężenia ściskające, natomiast ma małą wytrzymałość na rozciąganie. Naprężenia rozciągające powstające przy zginaniu przejmuje karton. Dodatkami do gipsu są środki pianotwórcze zmniejszające ciężar płyty. Dodatek ciętych włókien szklanych zwiększa odporność płyty na działanie ognia. Aby umożliwić stosowania płyty w pomieszczeniach o okresowo podwyższonej wilgotności, do gipsu wprowadza się emulsję silikonową, która ogranicza wchłanianie wody przez rdzeń gipsowy. Do przyklejania płyt gipsowo-kartonowych do powierzchni ścian należy stosować klej gipsowy, np. GIPSAR MOCAR T. Do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych należy stosować GIPSAR MAX bądź GIPSAR UNIPLAST.

– symbol, którym oznaczone są płyty gipsowo-kartonowe zwykłe, do stosowania w pomieszczeniach o wilgotności względnej nie większej niż 70% (karton biały lub jasnoszary). Do przyklejania płyt gipsowo-kartonowych do powierzchni ścian należy stosować klej gipsowy, np. GIPSAR MOCAR T. Do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych należy stosować GIPSAR MAX bądź GIPSAR UNIPLAST.

– symbol oznaczający płytę gipsowo-kartonową o podwyższonej odporności na działanie wilgoci (płyty impregnowane). Można ją stosować w pomieszczeniach, w których wilgotność względna okresowo przekracza 70% (okres podwyższonej wilgotności w ciągu doby nie przekracza 12 h). Płyta ta ma ograniczoną nasiąkliwość - do 10 % (karton od strony licowej zielony). Do przyklejania płyt gipsowo-kartonowych do powierzchni ścian należy stosować klej gipsowy, np. GIPSAR MOCAR T. Do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych należy stosować GIPSAR MAX bądź GIPSAR UNIPLAST.

– symbol oznaczający płytę ognioochronną przeznaczoną do budowania przegród ogniowych. Może być stosowana w pomieszczeniach o wilgotności względnej nie większej niż 70% (karton jasny, napis czerwony).

– symbol oznaczający płytę wodoodporną i ognioochronną łączącą w sobie cechy płyt GKF i GKBI (karton zielony, napis czerwony).

- płytki szkliwione. Ich nasiąkliwość wodna E powinna być większa bądź równa 10%. Nadają się jedynie do przyklejania na ścianach wewnątrz budynków i w miejscach gdzie temperatura nie spada poniżej zera.

- organizmy zbudowane z jednej lub większej ilości komórek. Mogą żyć w środowisku wodnym lub w powietrzu. W swych komórkach posiadają chlorofil, dzięki któremu (wykorzystując światło i dwutlenek węgla) produkują substancje organiczne niezbędne do przeżycia (z wody czerpią tlen i wodór). Glony żyjące w powietrzu przenoszone są przez wiatr i osiadają na wszelkiego rodzaju powierzchniach np. na elewacjach. Jeżeli znajdą na nich odpowiednie warunki do rozwoju (odpowiednia ilość wody i pożywki - azot i mikroelementy wchłaniane przez ściany komórki) zaczynają się rozmnażać. Glony tworzą kolonie (m.in. na elementach budowlanych) i choć nie uszkadzają podłoża, to dają efekt brudnej elewacji. Do usunięcia glonów z powierzchni elementów budowlanych lub zabazpieczania przed ich rozwojem należy stosować preparat ATLAS MYKOS.

- płytki wykonane są z drobno zmielonego kwarcu, skaleni, kaolinu. Ich twardość jest zbliżona do twardości granitu, co zapewnia im dużą odporność na ścieranie. Mają nasiąkliwość przeważnie poniżej 0,5%, są odporne na działanie kwasów i zasad. Równocześnie gres techniczny ma małe możliwości absorbcyjne i dlatego nie wsiąkają weń środki plamiące. Minusem gresu technicznego jest ograniczona kolorystyka i mały wybór faktur. Odmianą gresu technicznego może być gres polerowany. Ma on niższą odporność na plamienie, ponieważ w czasie polerowania pory płytek się otwierają. Intensywnie użytkowany gres polerowany może ulec zmatowieniu.

- płytki o bardzo małej porowatości i małej nasiąkliwości. Gres porcelanowy jest bardziej odporny na złamania niż tradycyjna terakota. Gres szkliwiony może być dodatkowo szlifowany lub polerowany.

- to czynność pokrywania lub impregnowania podłoża odpowiednimi preparatami, mająca na celu przygotowanie go przed naniesieniem kolejnych warstw. Zadaniem gruntowania jest powierzchniowe wzmocnienie podłoża, w przypadku podłoży chłonnych zmniejszenie tejże chłonności, poprawienie przyczepności w przypadku podłoży niechłonnych lub zbyt gładkich. Dobór środka gruntującego zależy zarówno od podłoża, na którym jest on stosowany, jak również od właściwości materiału nakładanego po gruntowaniu. ścian - ATLAS UNI-GRUNT ATLAS CERPLAST podłóg - ATLAS UNI-GRUNT PLUS ATLAS CERPLAST podłoży chłonnych - ATLAS UNI-GRUNT podłoży niechłonnych, o niskiej przyczepności - ATLAS CERPLAST płyt OSB - ATLAS CERPLAST przed kładzeniem tynków tradycyjnych - ATLAS UNI-GRUNT przed kładzeniem tynków cienkowarstwowych (zależnie od rodzaju tynku) - ATLAS CERPLAST ATLAS SILKAT ASX ATLAS SILKON ANX przed malowaniem (zależnie od rodzaju farby) - ATLAS UNI-GRUNT ATLAS ARKOL SX ATLAS ARKOL NX

- organizmy zbudowane z komórek w postaci strzępków i zarodników. Niezbędnymi do ich życia są substancje oraganiczne. Grzyby pobierają te substancje z wody lub produkują enzymy, które wydzielane do podłoża niejako wyciągają z niego składniki pokarmowe. Przy temperaturze od 0 do 30 stopni rozrastające się strzępki tworzą plechę a na ich koncach powstają zarodnie. Na elewacjach bardzo często spotykane są grzyby czerniejące (o ciemnych barwnikach) tworzące ciemne naloty. Do usuwania grzebów pleśniowych z powierzchni elementów budowlanych należy stosować preparat ATLAS MYKOS.

- (High Density Fireboard) – płyta pilśniowa o dużej gęstości pozornej poniżej 800 kg/m3 wykorzystywana jako warstwa nośna w PANELACH LAMINOWANYCH.

– cecha materiału powodująca "odpychanie" wody od jego powierzchni i co za tym idzie zmniejszenie jego chłonności. Ma ona znaczenie zwłaszcza w przypadku materiałów chroniących ściany budynków przed zbytnim nasiąkaniem wodą. Specjalne dodatki hydrofobowe znajdują się w tynkach cienkowarstwowych ATLAS CERMIT, ATLAS SILKAT, ATLAS SILKON i w farbach elewacyjnych ATLAS ARKOL E, ATLAS ARKOL S, ATLAS ARKOL N. Zbyt chłonnym powierzchniom lub elementom budowlanym można nadać charakter hydrofobowy, np poprzez ich malowanie właściwymi preparatami, np. ATLAS SILSTOP.

- środek chemiczny hamujący przebieg procesów korozji stali (np. prętów zbrojeniowych), poprzez tworzenie warstwy ochronnej na jej powierzchni. Stosowane są między innymi jako dodatki do farb ochronnych dla stali. Inhibitory nie usuwają rdzy i osadu. Powodują natomiast powstawanie na powierzchni materiału warstwy ochronnej. Jest to tak zwany proces pasywacji.

- w przypadku BEZSPOINOWYCH SYSTEMÓW OCIEPLEŃ warstwę izolacji termicznej stanowią sezonowane, samogasnące płyty STYROPIANOWE odmiany FS15 lub FS20 lub płyty z WEŁNY MINERALNEJ. Gdy dociepleniu podlega również cokół, przyziemie a zwłaszcza część podziemna budynku, do wykonania warstwy termoizolacyjnej należy użyć płyt z POLISTYRENU EKSTRUDOWANEGO. Grubość izolacji termicznej powinna być dobierana indywidualnie dla każdej ściany budynku, m. in. na podstawie obliczeń współczynnika przenikania ciepła Uk. Powinien on spełniać wymagania izolacyjności cieplnej przegród określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie.

egalizacyjne - ATLAS CERTON podłoży akrylowych - ATLAS ARKOL E ATLAS ARKOL N ATLAS CERTON podłoży cementowych - ATLAS CERTON ATLAS ARKOL E ATLAS ARKOL S ATLAS ARKOL N ATLAS ARKOL podłoży gipsowych - ATLAS ARKOL ATLAS ARKOL E ATLAS ARKOL N wewnętrzne - ATLAS CERTON ATLAS ARKOL ATLAS ARKOL E ATLAS ARKOL S ATLAS ARKOL N zewnętrzne - ATLAS CERTON ATLAS ARKOL E ATLAS ARKOL S ATLAS ARKOL N

- gotowa do stosowania mieszanina, przeznaczona do wykonywania WYPRAWY TYNKARSKIEJ. W postaci gotowej do użycia masy oferowane są tynki akrylowe ATLAS CERMIT N i R, tynki silikatowe ATLAS SILKAT N lub R i tynki silikonowe ATLAS SILKON N lub R.

– (Medium Density Fireboard) – płyta pilśniowa o średniej gęstości pozornej poniżej 800 kg/m3 wykorzystywana jako warstwa nośna w PANELACH LAMINOWANYCH.

– cienka warstwa materiału o dużej zawartości spoiwa i innych drobnych cząstek, mogąca występować na powierzchni wykonywanego podkładu lub tynku w czasie jego układania i robót wykończeniowych.

poprawienie elastyczności - EMULSJA ELASTYCZNA ATLAS poprawienie plastyczności - EMULSJA ELASTYCZNA ATLAS poprawienie przyczepności - EMULSJA ELASTYCZNA ATLAS poprawienie urabialności betonu - EMULSJA BUDOWLANA ATLAS poprawienie wodoszczelności - EMULSJA BUDOWLANA ATLAS szybszy przyrost wytrzymałości - EMULSJA BUDOWLANA ATLAS zmniejszenie skurczu betonu - EMULSJA BUDOWLANA ATLAS

balustrad - ATLAS MONTER kotew - ATLAS MONTER słupów - ATLAS MONTER

- właściwość wbudowanego materiału. Informuje ona o tym, że jest on odporny na długotrwały wpływ cyklicznie zmieniających się ujemnych i dodatnich temperatur i zachowuje w takich warunkach odpowiednią wytrzymałość oraz inne właściwości niezbędne do użytkowania.

z betonu komórkowego - ATLAS KB-15 z cegieł - ZAPRAWA MURARSKA ATLAS z luksferów - ATLAS KARO z pustaków ceramicznych - ZAPRAWA MURARSKA ATLAS z silikatów - ATLAS SILMUR M-10 ATLAS SILMUR M-15

– płyty o uporządkowanym kierunku włókien, stanowiące udoskonalone rozwiązanie płyt fasadowych z wełny mineralnej. Dzięki prostopadłemu do powierzchni ustawieniu włókien, charakteryzują się przeszło sześciokrotnie większą wytrzymałością na rozciąganie niż tradycyjne płyty o nieuporządkowanej strukturze włókien. W związku z tym zastosowanie płyt lamelowych pozwala wyeliminować kołkowanie w budynkach o wysokości do 20 m i mocować wełnę tylko za pomocą zaprawy klejącej.

– polega na wyeliminowaniu z technologii ocieplania robót mokrych, czyli tynkowania oraz klejenia izolacji termicznej. Jako materiały osłonowe stosowane są różnego rodzaju płyty wielkowymiarowe lub drobnowymiarowe, płaskie lub profilowane. Jako materiały termoizolacyjne stosowane są płyty z WEŁNY MINERALNEJ, sztywnej pianki poliuretanowej, lub STYROPIANU. Do tej metody zaliczyć można również wykonywanie ociepleń systemami, w których elementy ocieplające składają się z fabrycznie zespolonego materiału izolacji termicznej z elementami wykończeniowymi, np. płytkami klinkierowymi lub blachą.

– BEZSPOINOWY SYSTEM OCIEPLANIA ścian zewnętrznych budynków, (BSO).

– pustaki szklane produkowane metodą prasowania, składające się z jednej lub kilku zespolonych części. Przeznaczone są do wznoszenia dekoracyjnych ścianek lub wypełniania otworów ściennych, zwłaszcza w przypadku potrzeby osiągnięcia dodatkowego doświetlenia pomieszczenia. Ściany z luksferów można montować w sposób tradycyjny, z wykorzystaniem np. zaprawy ATLAS KARO, bądź za pomocą specjalnych kształtek (drewnianych lub z tworzyw sztucznych). Pustaki szklane posiadają dobrą dźwiękoszczelność, ok. 40 dB i dobry współczynnik przepuszczalności cieplnej k=2,56. Wartości te są możliwe do uzyskania dzięki zastosowaniu wewnątrz rozrzedzonego powietrza. Bezbarwny pustak przepuszcza ok. 75% światła, a kolorowy ok. 50-70%.

elewacji - ATLAS STOPTER K-20 elementów betonowych - ATLAS MONTER ATLAS TEN-10 ATLAS BETONER fug cementowych - ATLAS FUGERO

- "właściwości nie określono"; zapis stosowany do normowego (zgodnie z PN-EN) oipsania niektórych właściwości materiału. Opcja NPD może mieć zastosowanie w takich przypadkach i na takich obszaerach, gdzie dla danego zakresu zastosowania, wyrób nie podlega wymaganiom zawartym w odpowiednich przepisach. Opcja NPD może nie mieć zastosowania w przypadku gdy dana właściwość określana jest za pomoca poziomu granicznego.

– jednostkowa zmiana wymiarów materiału pod wpływem siły, w odniesieniu do jego wymiarów pierwotnych.

– oznacza liczbę obrotów próbki wokół paska z papierem ściernym do momentu uszkodzenia wierzchniej warstwy. Wyróżnia się 5 klas ścieralności paneli podłogowych. AC1, AC2 i AC3 – przypisane są panelom domowym. Klasy AC4 i AC5 panelom do zastosowań w obiektach użyteczności publicznej.

- reakcja na ogień wyrobów budowlanych – należy jej dokonywać w oparciu o normę PN-EN-13501-1. Wszystkie wyroby budowlane rozpatrywane są w warunkach pożaru w pomieszczeniu i powinny być przyporządkowane do jednej z 7 klas. Najbardziej rygorystyczne wymagania spełniają wyroby klasy A. Klasa A1 – wyroby te nie biorą udziału w rozwoju pożaru w żadnej fazie pożaru, wliczając w to nawet pożar rozwinięty. Klasa A2 – wyroby te nie wpływają na zwiększenie gęstości obciążenia ogniowego i rozwój pożaru. Kolejne klasy to B, C, D, E, F spełniają coraz mniej rygorystyczne wymogi. Np. wyroby klasy E są zdolne przeciwstawić się w krótkim czasie oddziaływaniu małego płomienia, bez znaczącego rozprzestrzeniania się ognia. Do klasy A1 klasyfikowane są anhydrytowe podkłady samopoziomujące ATLAS SAM 100, ATLAS SAM 150, ATLAS SAM 200, oraz POSADZKA CEMENTOWA ATLAS.

– system ogrzewania, w którym czynnikiem grzewczym jest woda rozprowadzana w rurkach wykonanych z polibutylenu, polietylenu lub miedzi. Zalecane jest w przypadku wysokich pomieszczeń (powyżej 3 m). Pozwala na ręczne lub automatyczne sterowanie rozkładem ciepła w ogrzewanym obiekcie oraz na automatyczne utrzymywanie stałej temperatury. Rurki wodne można zalać podkładami samopoziomującymi ATLAS SAM 150 lub ATLAS SAM 200, a także POSADZKA CEMENTOWA ATLAS.

– czas przechowywania w określonych przez producenta warunkach, w trakcie którego można oczekiwać, że wyrób zachowa swoje właściwości użytkowe.

– panele, w których warstwa dekoracyjna wykonana jest z aglomeratu korkowego. Zabezpieczone są trzema warstwami lakieru poliuretanowego bądź powłoką winylową. Zalety paneli korkowych to: naturalny charakter, odporność na duże naciski, zachowanie stabilności wymiarowej, trwałość. Ponadto jest to materiał “cichy i ciepły”

- wykonane są najczęściej z trzech warstw. Wierzchnia warstwa (dekoracyjno-ochronna) wykonana jest z oszlifowanego polakierowanego drewna. Środkowa warstwa (nośna) wykonana jest z drewna, płyty wiórowej lub ze sklejki, natomiast warstwa dolna (spodnia) odpowiada za stabilność kształtu paneli i wykonana jest najczęściej ze sklejki. Panele takie można stosować na ogrzewaniu podłogowym. Przewody lub maty grzejne powinny być zalane w wylewce o grubości co najmniej 4 cm, wykonanej np. z POSADZKA CEMENTOWA ATLAS bądź z podkładu ATLAS SAM 200. Temperatura przewodów grzejnych nie powinna przekraczać 50°C, a temperatura podłogi 28°C. Również w przypadku nierówności podłoża większych niż 2 mm należy zastosować odpowiednie podkłady wyrównujące, np. ATLAS TERPLAN N, ATLAS TERPLAN R, ATLAS SAM 100.

– składa się z 4 podstawowych warstw: warstwa górna – przezroczysta warstwa ochronna zabezpieczająca wzór przed zniszczeniem, warstwa dekoracyjna – powłoka z zadrukowanego laminatu pokrytego żywicą, warstwa nośna - sprasowana płyta wiórowa, płyty pilśniowe MDF, płyty HDF z włókien drzewnych łączonych klejem, warstwa dolna przeciwprężna – laminat lub preparowany, wzmacniany papier przeciwprężny. Podstawowe właściwości techniczne i użytkowe laminowanych elementów posadzkowych zawiera norma PN-EN-13329:2004. Jedną z najważniejszych cech, którą należy brać pod uwagę przy wyborze paneli jest ODPORNOŚĆ NA ŚCIERANIE.

– wyroby wykonane jako elementy warstwowe z drewna (PANELE DREWNIANE) i materiałów drewnopochodnych (PANELE DREWNOPOCHODNE LAMINOWANE) . Konstrukcja warstwowa pozwala uniknąć wielu problemów charakterystycznych dla litych podłóg drewnianych związanych z pęcznieniem i kurczeniem się drewna pod wpływem zmieniających się warunków otoczenia.

– zdolność przegrody budowlanej do odparowania nadmiaru wody przenikającej do niej z wnętrz pomieszczeń użytkowych lub z innych źródeł. Zmniejsza ryzyko zawilgocenia wskutek kondensacji pary wodnej wewnątrz murów, a jeżeli do zawilgocenia dojdzie, pozwala na szybkie osuszenie. Parametr ten można zdefiniować jako WSPÓŁCZYNNIK OPORU DYFUZYJNEGO gazu [m].

- zabezpiecza, np. warstwę wełny mineralnej przed zawilgoceniem spowodowanym przez przenikającą przez przegrodę parę wodną. Paroizolację wykonuje się z przezroczystych folii polietylenowych, folii metalizowanych, folii zbrojonych włóknem szklanym bądź siatką polietylenową lub folii połączonych z włókniną polipropylenową. Folie metalizowane mają zdolność odbijania promieniowania cieplnego.

- materiał termoizolacyjny pochodzenia wulkanicznego. Po wydobyciu zostaje zmielony i na krótko wprowadzony do pieca (temperatura ok. 1000°C). Ciśnienie pary wodnej powoduje rozkruszenie materiału. Podczas trwającego jednoczesnie procesu spiekania wytwarzane są puste w środku, szkliste banieczki (ekspandacja). Objętość ziaren zwiększa się od 5 do 20 razy, a na skutek działania naprężeń powstających podczas szybkiego stygnięcia szkliwa, mają one kształt kulisty.

- to wykładnik jonów wodorowych, czyli wielkość charakteryzująca odczyn roztworu. Dla roztworów kwaśnych pH jest mniejsze niż 7, dla roztworów zasadowych pH jest większe niż 7, dla obojętnych równe 7. pH mierzy się za pomocą odpowiednich wskaźników lub pehametru.

- materiał termoizolacyjny, który w konsystencji bitej śmietany jest wtłaczany w pustkę muru przez uprzednio wywiercone otwory. Po około 15 minutach pianka zastyga i tworzy jednolitą plytę izolacyjną. Pianka krylaminowa zaliczana jest do grupy spienionych tworzyw mocznikowych.

- to czynności mające na celu zapewnienie nowo ułożonej nawierzchni betonowej prawidłowych warunków cieplno-wigotnościowych w trakcie pierwszego etapu dojrzewania. Pielęgnacja sprowadza się głównie do ochrony świeżego betonu przed zbyt wysoką lub zbyt niską temperaturą oraz przed zbyt szybkim odparowaniem wody zarobowej (np. poprzez polewanie betonu wodą). Pielęgnację powinno rozpocząć się zaraz po uformowaniu betonu i prowadzić ją jak najdłużej (co najmniej tydzień). Pielęgnacja zapobiega obniżaniu się wytrzymałości betonu i powstawaniu powierzchniowych rys skurczowych. Do pielęgnacji stosuje się m.in. powłoki hydrofoobowe lub inne powłokowe preparaty ochronne, zawierające np. emulsje parafinowe.

– substancja kryjąca stosowana w postaci zawiesiny, która pozostaje w powłoce malarskiej po wyparowaniu lotnych ROZPUSZCZALNIKÓW.

– umożliwiają praktycznie uzyskanie każdego koloru, ale często nie są odporne na promieniowanie słoneczne.

– uzyskiwane są z tlenków metali. Ich liczba jest ograniczona, dlatego też w wyrobach mineralnopochodnych niektóre kolory są niemożliwie do uzyskania.

– zdolność do zachowania kształtu pod działaniem określonych sił i wykazywania płynięcia po przekroczeniu naprężenia uplastyczniającego. Plastycznością określamy parametr roboczy pozwalający na łatwe obrabianie nakładanego na podłoże materiału. Plastyczność jest cechą praktycznie wszystkich nowoczesnych materiałów chemii budowlanej. Przykładem materiału wyjątkowo plastycznego jest gipsowa masa szpachlowa GIPSAR PERFEKT.

– domieszka stosowana w celu polepszenia urabialności mieszanki bez konieczności dodawania większej ilości wody. Po dodaniu plastyfikatora beton staje się jednorodny, szczelny i przez to bardziej mrozoodporny oraz odporny na czynniki agresywne, a także łatwo formowalny. Plastyfikatory zwiększają trwałość i wytrzymałość betonu oraz, dzięki zmniejszeniu ilości wody dodawanej do mieszanki, ograniczają powstawanie rys skurczowych. Plastyfikatorem jest EMULSJA BUDOWLANA ATLAS.

– wytwarzane są z mas plastycznych o dużym stopniu spieczenia, co powoduje, że ich nasiąkliwość wodna nie przekracza 6%. Charakteryzują się mrozo-, kwaso- i ługoodpornością, dzięki czemu dobrze się sprawdzają nawet w bardzo trudnych warunkach użytkowania (duże obciążenia mechaniczne, działanie agresywnych środków chemicznych i substancji plamiących, niska temperatura).

– wytwarzane są z granulatu masy ceramicznej, w procesie formowania na prasach o dużym nacisku. Charakterystyka techniczna tych płytek zawarta jest w Załącznikach Normatywnych do normy PN-ISO 13006. Na okładziny ścienne obecnie stosuje się głównie płytki grupy BIII oraz BIIa i BIIb, pokryte szkliwem błyszczącym lub matowym. Płytki podłogowe oznaczone symbolami BIa, BIb i BIIa są odpowiednio twarde, odporne na zadrapania i zarysowania, wytrzymałe na obciążenia mechaniczne i zużycie podczas chodzenia i przesuwania twardych przedmiotów.

– specjalne płyty z WEŁNY MINERALNEJ przenoszące obciążenia równomiernie rozłożone i skupione, o bardzo małej ściśliwości i znacznej odporności na rozrywanie siłą prostopadłą do powierzchni, mało nasiąkliwe i przystosowane do bezpośredniego kontaktu ze środowiskiem wilgotnym.

– warstwa, na której bezpośrednio układa się POSADZKĘ. Podkład podłogowy może stanowić płytę samonośną (np. gdy jest ułożony na izolacji akustycznej lub przeciwwilgociowej) lub być związany trwale z podłożem. Podkłady podłogowe wykonuje się z reguły z zapraw cementowych lub opartych na spoiwie anhydrytowym. W zależności od układu konstrukcyjnego podkłądy podłogowe można podzielić na ZWIĄZANE Z PODŁOŻEM, NA WARSTWIE ODDZIELAJĄCEJ, PŁYWAJĄCE lub W SYSTEMACH OGRZEWANIA PODŁOGOWEGO.

– jedno- lub wielowarstwowy element wykończenia wnętrza składający się m.in. z POSADZKI, PODKŁADU PODŁOGOWEGO i warstw izolacyjnych. Podstawową funkcją podłogi jest przenoszenie obciążeń użytkowych. Parametry materiałów użytych do wykonania poszczególnych warstw powinny sprostać charakterowi obciążenia, jego natężeniu, wielkości czy częstotliwości.

- element budowlany, na który nakładamy kolejną warstwę. Zadaniem podłoża jest przenoszenie obciążeń własnych i eksploatacyjnych na grunt lub elementy konstrukcyjne budynku w taki sposób, aby nakładana warstwa nie ulegała nadmiernym naprężeniom i deformacjom. Ponadto, sposób przygotowania podłoża powinien być dobrany odpowiednio do charakteru materiału stosowanego na nim i powinien zapewnić temu materiałowi odpowiednią przyczepność. Podłoże powinno być zatem odpowiednio nośne, czyli stabilne, mocne i oczyszczone z warstw mogących osłabić przyczepność, czyli kurzu, pyłu, powłok starych farb lub tynków, olejów, tłuszczów, wosku itp. Dla przykładu pełna ocena podłoża pod posadzki i podkłady podłogowe powinna zawierać sprawdzenie: powierzchniowej twardości, wytrzymałości na odrywanie i na ściskanie, wilgotności, stopnia zabrudzenia. Ocenie powina być poddana również równość podłoża, prawidłowość ukształtowania spadków i występowanie ubytków i rys.

- są to związki chemiczne o budowie łańcuchowej, których cząsteczki zbudowane są z połączonych ze sobą, powtarzających się elementów. Polimery powstają w reakcjach łączenia się ze sobą pojedyńczych cząsteczek związków prostych, zwanych monomerami. Reakcje te dzielą się na dwie podstawowe grupy: reakcje polimeryzacji i polikondensacji. Reakcja polimeryzacji to proces łączenia się cząsteczek monomeru w łańcuch, któremu nie towarzyszy powstawanie żadnych produktów ubocznych. W reakcji polikondensacji powstają produkty uboczne, najczęściej woda. W reakcjach polimeryzacji powstają: polietylen, polipropylen, PVC, polistyren, teflon itd. Polimery wykorzystuje się do produkcji m.in. klejów i farb.

- STYROPIAN

– często, aczkolwiek błędnie nazywany styropianem ekstrudownym. Powstaje on w ciągłym procesie ekstrudowania granulatu z polistyrenu. Gazem spieniającym jest CO2. Masa po ostygnięciu stanowi homogeniczny blok o strukturze zamkniętych komórek. Bloki te przycinane są następnie na wymiar płyt. Główne zalety polistyrenu ekstrudowanego to bardzo dobra izolacyjność cieplna (struktura zamkniętych komórek powietrznych), duża wytrzymałość na ściskanie w kierunku prostopadłym do płaszczyzny płyty, bardzo mała nasiąkliwość, niepodatność na korozję biologiczną, odporność na cykle mrozowe, niewielki ciężar i łatwość montażu. Płyty z polistyrenu ekstrudowanego stosuje się zwłaszcza do izolacji przyziemi i piwnic (BEZSPOINOWE SYSTEMY OCIEPLEŃ ATLAS STOPTER i ATLAS HOTER ), dróg komunikacyjnych, podłóg przemysłowych czy w technologii dachów odwróconych.

masa materiał termoizolacyjny, który powstaje z żywicy poliestrowej mieszanej z substancjami spieniającymi, regulującymi wielkość i jednorodność porów, zwiększającymi wytrzymałość i elastyczność. Masy poliuretanowe stosowane są najczęściej jako pianki twarde (płyty termoizolacyjne, otuliny na rury, mieszaniny do natryskiwania) lub miękkie (uszczelki).

– wielkość określająca stosunek objętości porów materiału do jego całkowitej objętości.

- wierzchnia warstwa PODŁOGI stanowiąca jej zewnętrzne wykończenie.

- jedna z form przenoszenia ciepła, polegająca na przenoszeniu energii przez kwanty promieniowania elektromagnetycznego. Kwanty mogą być wypromieniowywane do otoczenia (emisja) lub pochłaniane z otoczenia (absorpcja). Promieniowanie ciepła nie wymaga ośrodka materiałnego - może odbywać się m.in przez powietrze.

- jedna z form przenoszenia ciepła, polegająca na przekazywaniu energii cieplnej w ciałach stałych przez rozchodzenie się drgań sprężystych atomów w siatce krystalicznej.

– maksymalna siła przypadająca na jednostkę powierzchni, mierzona podczas ścinania lub rozciągania. Jest to również stan, w którym dwie powierzchnie są utrzymywane razem przez wiązania międzyfazowe.

- czynność mająca na celu poprawienie nośności powierzchni, na którą będzie nakładana kolejna warstwa. Podłoża powinny byc nośne, czyli mocne, stabilne i odpowiednio oczyszczone. Przygotowanie podłoża można podzielić na kilka etapów: OCZYSZCZENIE z elementów mogących wpływać na osłabienie przyczepności, WZMOCNIENIE, WYRÓWNANIE i GRUNTOWANIE.

- ATLAS BIS

- ATLAS STOPTER K-20 ATLAS STOPTER K-10 ATLAS ROKER W-20 ATLAS HOTER U ATLAS HOTER S - czynność wchodząca w skład techlnologii wykonywania BEZSPIONOWYCH SYSTEMÓW OCIEPLEŃ, W systemach ATLAS STOPTER i ATLAS HOTER stanowi podstawowy sposób mocowania termoizolacji, w systemie ATLAS ROKER należy również wykonać KOŁKOWANIE.

- czynność mająca na celu zamocowanie płytek ceramicznych i kamiennych do powierzchni ścian lub podłóg, za pomocą cementowych zapraw klejących, klejów dyspersyjnych lub klejów na bazie żywic reaktywnych. Do przyklejania płytek należy zastosować metodę polecaną przez producenta kleju i odpowiednią dla sposobu użytkowania okładziny, np. METODĘ CIENKOWARSTWOWĄ lub jej odmianę METODĘ KOMBINOWANĄ. ceramicznych - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS INTER ATLAS PLUS ATLAS BIS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N ATLAS MIG ATLAS MIG kamiennych - ATLAS KARO ATLAS BIS gresowych - ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS MIG ATLAS PLUS mozaiki ceramicznej - ATLAS BIS na ścianach - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS MIG ATLAS INTER ATLAS PLUS ATLAS BIS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS na podłogach - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS INTER ATLAS PLUS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS MIG na balkonie - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS PLUS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N na tarasie - ATLAS PLUS ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N ATLAS KARO na asfalcie - ATLAS PLUS na podłożach drewnopochodnych - ATLAS BIS ATLAS BIS na starej glazurze - ATLAS BIS ATLAS PLUS na podłożach odkształcalnych - ATLAS PLUS ATLAS BIS ATLAS KARO

ciężkich, strukturalnych - ATLAS ALPAN PLUS jedwabnych - ATLAS ALPAN SPECJALNY papierowych - ATLAS ALPAN ATLAS ALPAN SPECJALNY raufazy - ATLAS ALPAN SPECJALNY tekstylnych - ATLAS ALPAN SPECJALNY ATLAS ALPAN PLUS winylowych - ATLAS ALPAN SPECJALNY z włókna szklanego - ATLAS ALPAN PLUS

– różne gatunki tworzyw termoplastycznych, otrzymywanych przez polimeryzację chlorku winylu. Wykorzystywany jest do produkcji m.in. FLIZÓWEK ATLAS.

– przyrząd wykorzystywany przy wylewkach SAMOPOZIOMUJĄCYCH, takich jak ATLAS TERPLAN N, ATLAS TERPLAN R lub ATLAS SAM 100, ATLAS SAM 150 i ATLAS SAM 200, pomagający w równomiernym wylewaniu masy, zwłaszcza na dużych powierzchniach. Reper wysokościowy posiada w płaszczyźnie pionowej ruchomy trzpień, pozwalający zastabilizować go na wysokości wskazującej poziom górnej powierzchni planowanej wylewki. Przed przystąpieniem do wylewania masy samopoziomującej rozstawiamy repery na podłodze i za pomocą 2 metrowej poziomnicy kolejno regulujemy ich wysokość, tak by w całym pomieszczeniu wskazywały jednakowy poziom, wyznaczony przez dolną część ruchomego trzpienia.

– ciecze odpowiednio lotne, mające za zadanie przeprowadzenie np. SPOIWA MALARSKIEGO w roztwór. Celem jest powstanie cienkiej powłoki, początkowo płynnej, lecz zestalającej się w miarę odparowywania rozpuszczalnika.

- zniszczenie więzów łączących warstwy. Rozwarstwienie ma miejsce np. w podłogach wielowarstwowych, w których jedna warstwa (najczęściej posadzka) jest znacznie bardziej ogrzewana lub wychładzana niż warstwa podkładu (zwłaszcza gdy obydwie warstwy są wykonane z materiałów różnych typów, np. PVC i beton). Wywołuje to różnice w wielkości odkształceń tych warstw i powstawanie na ich granicy naprężeń ścinających, prowadzących już bezpośrednio do rozwarstwienia.

– materiał do wykonywania PODKŁADÓW PODŁOGOWYCH, którego główną zaletą jest rzadka konsystencja pozwalająca na łatwe rozpływanie się masy po powierzchni. Wyznacznikiem samopoziomowania się materiału jest próba rozlewności, polegająca na wylaniu 1 litra masy na równe i niechłonne podłoże, np. folię. Po rozlaniu masa powinna samoczynnie utworzyć placek o średnicy około 45 cm. Stosowanie mas samopoziomujących pozwala przyspieszyć wykonywanie podkładów podłogowych. Technologia ta zdecydowanie ułatwia uzyskanie gładkiej i poziomej płaszczyzny, co nabiera znaczenia zwłaszcza przy wykonywaniu wylewek na dużych powierzchniach. Podkłady samopoziomujące ATLAS są oparte na spoiwie cementowym, np. ATLAS TERPLAN N i ATLAS TERPLAN R lub anhydrytowym, np. ATLAS SAM 100, ATLAS SAM 150 i ATLAS SAM 200. Podkłady samopoziomujące stanowią bardzo dobre podłoże pod płytki, wykładziny, parkiety i panele.

– równowagowy współczynnik dyfuzji – łączy on WSPÓŁCZYNNIK OPORU DYFUZYJNEGO GAZÓW – “µ” z grubością materiału – “d”; Sd=µ·d. Można go interpretować jako grubość nieruchomej warstwy powietrza, która stawia identyczny opór dyfuzyjny jak badana warstwa. Należy pamiętać, że współczynnik ten jest addytywny, to znaczy, że im więcej warstw farby nawet o dobrej paroprzepuszczalności, tym wyższy jest opór dyfuzyjny powłoki. Optymalny parametr Sd dla farby zastosowanej na danym podłożu powinien być mniejszy lub równy temu samemu parametrowi podłoża. Wyższa wartość powoduje uszczelnienie powierzchni materiału i utrudnia wymianę pary wodnej z otoczeniem.

– proces tworzenia się wiązań chemicznych, w wyniku którego powstaje trójwymiarowa sieć molekularna. Sieciowanie jest etapem PROCESU WIĄZANIA wyrobów opartych na dyspersjach żywic, np. impregantu ATLAS UNI-GRUNT.

– wyroby wapienno-piaskowe, których produkcja polega na odpowiednim wymieszaniu wapna, piasku i wody, uformowaniu i sprasowaniu wyrobów, a następnie poddaniu ich procesowi autoklawizacji w warunkach podwyższonego ciśnienia w środowisku nasyconej pary wodnej. Duża wytrzymałość charakterystyczna na ściskanie murów wykonanych z elementów silikatowych, pozwala na wznoszenie wielokondygnacyjnych budynków (nawet do 16 kondygnacji). Silikaty są niepalne, wysoko paroprzepuszczalne, zapewniają doskonałą izolacyjność akustyczną, a ze względu na silny odczyn zasadowy są odporne na korozję biologiczną.

– polimer, którego cząsteczki w łańcuchu głównym zawierają na przemian atomy krzemu i tlenu, a grupy boczne zawierają węgiel.

– stosunek pigmentów i napełniaczy do całkowitej objętości powłoki farby. Parametr określa właściwości powłoki farby: połysk i paroprzepuszczalność. Przy pewnej, charakterystycznej dla danej farby wartości SOP (KSOP - krytyczne stężenie objętościowe pigmentów) następuje wyraźna zmiana tychże własności: połysk maleje a przepuszczalność pary wodnej rośnie. Przykładowo: wartość SOP = 60 oznacza, iż 60% objętości powłoki malarskiej tworzą pigmenty i wypełniacze, zaś pozostałe 40% stanowią żywice syntetyczne.

– zjawisko (obok PODCIĄGANIA KAPILARNEGO i DYFUZJI PARY WODNEJ) mające znaczący wpływ na stan wilgotnościowy nasiąkliwego materiału. Jest to zdolność do pochłaniania przez materiały porowate pary wodnej z powietrza. Może występować w postaci dwóch różnych procesów: adsorpcji, czyli wiązania cząsteczek pary wodnej na powierzchni porów materiału, lub absorpcji – przenikaniu pary wodnej do wnętrza zwartej struktury przegrody.

– obsuwanie się płytki ułożonej na profilowanej warstwie kleju z powierzchni pionowej lub pochyłej. Przyczyną może być zbyt mała lepkość kleju bądź zbyt gruba warstwa nałożonej zaprawy.

- (fugowanie) czynność polegająca na wypełnianiu przestrzeni pomiędzy płytkami ceramicznymi. Spoinowanie spełnia wiele funkcji. Po pierwsze stanowi estetyczne wykończenie okładziny ceramicznej. Po drugie, w pewnym stopniu, zależnym od parametrów materiału użytego do wypełnienia, zabezpiecza podkład i warstwę kleju przed zbytnim wchłanianiem wody. Po trzecie spoina stanowi przerwę dylatacyjną pomiędzy płytkami, umożliwiającą okładzinie swobodę odkształceń. wąskich spoin: od 2 do 6 mm - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - WĄSKA szerokich spoin od 4 do 16 mm - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - SZEROKA

- GIPSAR MAX GIPSAR UNIPLAST - czynność polegająca na wypełnieniu masą gipsową przestrzeni pomiędzy płyami g-k. Spoinowanie ma celu stworzenie równej płaszczyzny, np. pod malowanie lub tapetowanie.

– inaczej substancja powłokotwórcza, mająca zdolność tworzenia powłok na malowanej powierzchni. W przypadku farb akrylowych ATLAS ARKOL E spoiwem jest dyspersja akrylowa, w przypadku farb silikatowych ATLAS ARKOL S – potasowe szkło wodne, w przypadku farb silikonowych ATLAS ARKOL N – dyspersja krzemoorganiczna.

– zaliczane są do nich CEMENT, WAPNO oraz POTASOWE SZKŁO WODNE. W procesie wiązania zachodzą reakcje chemiczne, które w przypadku zarówno bardzo niskiej jak i wysokiej temperatury mogą ulec zaburzeniom. Z tego powodu należy właściwie zabezpieczać elewację nie tylko w czasie wykonywania prac, ale również wiązania tynku (występowania wykwitów). Spoiwa mineralne są obojętne elektrostatycznie, co powoduje zdecydowanie wolniejszy przyrost zanieczyszczeń na elewacji. Wyprawy mineralne i silikatowe zabezpieczone są w ten sposób przed rozwojem alg oraz grzybów na elewacji. Na spoiwie cementowym oparte są tynki mineralne ATLAS CERMIT SN, ATLAS CERMIT DR, ATLAS CERMIT SN-MAL i ATLAS CERMIT PS. Tynki mineralne charakteryzują się mniejszą odpornością na uszkodzenia mechaniczne oraz wyższą wodochłonnością. Potasowe szkło wodne jest spoiwem w tynkach silikatowych ATLAS SILKAT.

– zaliczane są do nich dyspersje żywic tworzyw sztucznych, zwłaszcza winylowe i akrylowe. Spoiwa te wiążą fizycznie przez odparowanie wody. Dzięki elastyczności zwiększają odporność tynków na obciążenia mechaniczne i ograniczają pojawianie się rys. Umożliwiają stosowanie pigmentów organicznych i uzyskiwanie nieograniczonej liczby kolorów. Tynki na takim spoiwie mają zdolność gromadzenia ładunków elektrostatycznych, co powoduje przyciąganie brudu. Tynki na spoiwie organicznym mają ograniczoną paroprzepuszczalność, podwyższoną palność i mniejszą odporność na zabrudzenia organiczne (algi i grzyby). Tynkami na spoiwie organicznym są ATLAS CERMIT N, ATLAS CERMIT R, AKRYLOWY TYNK DEKORACYJNY ATLAS - DO BARWIENIA W MASIE, ATLAS DEKO M, ATLAS SILKON N, ATLAS SILKON R. W przypadku tynków silikonowych ATLAS SILKON żywica silikonowa nie pełni roli lepiszcza, lecz zwiększa dyfuzyjność powłoki, ogranicza wodochłonność i dzięki swojej mikrostrukturze utrudnia osiadanie zanieczyszczeń.

- materiał składający się z kuleczek, z których każda zawiera dziesiątki tysięcy komórek wypełnionych powietrzem. Powietrze w każdej z tych komórek nie ma możliwości przemieszczania się, dzięki czemu staje się ono bardzo dobrym izolatorem. Powietrze stanowi nie mniej niż 98% objętości materiału. Innymi słowy - na całą płytę izolacyjną styropianu przypada tylko 2% surowca. Głównym etapem produkcji jest ekspandowanie, czyli rozszerzanie. Polega ono na napełnianiu pentanem (czystym węglowodorem) kuleczek polistyrenu podczas spieniania. Pentan, stanowiący czynnik spieniający, podczas podgrzewania parą przechodzi w stan lotny i rozpręża się. Pod ciśnieniem kulki również rozszerzają się i powstają znane nam kuleczki styropianu, które zwiększyły swoje rozmiary co najmniej 50-krotnie. Komórki w każdej kulce są napełnione powietrzem i są następnie sklejane za pomocą pary. Tak powstaje znany, jednorodny produkt izolacyjny nazywany stropianem. Zalety styropianu to: wysoka izolacyjność, mała gęstość, czyli mały ciężar, znikoma nasiąkliwość wodą, nieszkodliwość dla zdrowia, odporność na starzenie się, pleśnie i grzyby, łatwość obróbki, ekologiczność. Współczynnik przewodności ciepła dla styropianu waha się w granicach od 0,033 do 0,045 W/mK Płyty styropianowe stanowią materiał izolacyjny w bezspoinowych systemach ociepleń, np. ATLAS STOPTER i ATLAS HOTER. Styropian znajduje również zastosowanie w produkcji elementów dekoracyjnych, np. kasetonów sufitowych, gzymsów. Do ich przyklejania stosuje się klej ATLAS STOP 2000. Płyty styropianowe mogą stanowić również izolację akustyczną.

– są to płyty styropianowe o gęstości pozornej nie mniejszej niż 15 i 20 kg/m3, łączone na pióro i wpust lub na zakładkę, pozwalające do minimum ograniczyć powstawanie mostków cieplnych.

– technologia wykańczania pomieszczeń przy pomocy płyt gipsowo – kartonowych. Główne zalecenia przy pracy z płytami g-k to: - zwracać szczególną uwagę na prawidłowe składowanie płyt w miejscach występowania podwyższonej wilgotności, - zapewnić temperaturę około 15°C oraz sprawną wentylację w pomieszczeniach, w których będą montowane płyty g-k. - ogrzewać pomieszczenie co najmniej 24 godziny przed rozpoczęciem prac, - przez 24 godziny sezonować zmarznięte płyty g-k, wniesione do ogrzewanego pomieszczenia, - spoinować płyty po upływie 48 godzin od momentu ich zamontowania na ruszcie, - w warunkach niskich temperatur niespoinować płyt, jeśli nie przewiduje się włączenia ogrzewania po zakończeniu robót. Do przyklejania płyt gipsowo-kartonowych do powierzchni ścian należy stosować klej gipsowy, np. GIPSAR MOCAR T. Do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych należy stosować masy szpachlowe GIPSAR MAX bądź GIPSAR UNIPLAST.

- czynność mająca na celu wygładzenie powierzchni. Polega ona na nałożeniu na podłoże cienkiej, kilkumilimetrowej warstwy masy szpachlowej, tworzącej warstwę ochronną, dekoracyjną lub niwelującą nierówności. wewnętrzne - GIPSAR PERFEKT GIPSAR UNIPLAST GIPSAR UNI GIPSAR MAX ATLAS REKORD ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ZAPRAWA WYRÓWNUJĄCA ATLAS zewnętrzne - ATLAS REKORD ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ZAPRAWA WYRÓWNUJĄCA ATLAS

– zaprawa, której grubość warstwy po dociśnięciu płytki może być większa niż w przypadku cienkowarstwowych zapraw klejących . Średniowarstwową zaprawą klejącą jest ATLAS CAL N - grubość warstwy sklejenia może wynosić od 4 do 20 mm.

- ściana składająca się z dwóch warstw: nośnej o grubości 19-30 cm, wykonanej najczęściej z ceramiki, betonu komórkowego, keramzytobetonu itd., oraz z ocieplenia, które można wykonać stosując BEZSPOINOWE SYSTEMY OCIEPLEŃ, np. ATLAS STOPTER, ATLAS HOTER lub ATLAS ROKER

– (inaczej: jednomateriałowa, jednorodna, monolityczna) ściana wykonana tylko z jednego materiału. WSPÓŁCZYNNIK PRZENIKANIA CIEPŁA Uk ściany jednowarstwowej budynku jednorodzinnego nie może być większy niż 0,50 W/m2K. Grubość ściany jednowarstwowej powinna wynosić od 30 do 50 cm. Ściany jednowarstwowe najczęściej wykonuje się z BETONU KOMÓRKOWEGO, CERAMIKI PORYZOWANEJ i KERAMZYTOBETONU. Zalety ścian jednowarstwowych w porównaniu z innymi rodzajami przegród: niższe koszty wykonania i krótszy czas, łatwość wznoszenia, oszczędność zaprawy ze względu na brak spoin pionowych.

– przegroda zewnętrzna niepełniąca funkcji konstrukcyjnych – przenosi wyłącznie swój ciężar. Głównym jej zadaniem jest izolacja pomieszczenia od otoczenia i wpływu czynników atmosferycznych. Ściany osłonowe mogą być murowane i szkieletowe.

– ściana składająca się z trzech warstw. Pierwsza z nich to warstwa nośna o grubości 19-30 cm, wykonana najczęściej z ceramiki, betonu komórkowego, keramzytobetonu itd., Drugą warstwę stanowi ocieplenie o grubości 8-15 cm z wełny mineralnej, styropianu lub polistyrenu ekstrudowanego. Trzecią jest warstwa elewacyjna o grubości 8-12 cm, murowana zazwyczaj z tego samego materiału co warstwa nośna lub z innych materiałów odpornych na uszkodzenia mechaniczne i odpornych na warunki atmosferyczne.

– minimalna temperatura, do której należy ogrzać produkt, aby wydzielane opary natychmiast się zapaliły w obecności płomienia, w znormalizowanych warunkach.

- czynność mająca na celu odpowietrzenie wylewki i ułatwienie równomiernego rozprowadzenia masy samopoziomującej po powierzchni. Do tepowania przeznaczone są WALCE SIATKOWE ATLAS, WALCE "KOLCZAKI" lub szszotki z twardym włosiem.

- płytki szkliwione, o nasiąkliwości wodnej E od 3% do 6%. Można je przyklejać na ścianach i podłogach wewnątrz budynków.

– do BEZSPOINOWYCH SYSTEMÓW OCIEPLANIA ścian zewnętrznych budynków należy zastosować jeden z dwóch rodzajów izolacji termicznej: STYROPIAN lub WEŁNĘ MINERALNĄ.

– w przypadku klejów jest to zmniejszenie lepkości pozornej pod działaniem naprężenia ścinającego, a następnie jej stopniowy wzrost po usunięciu naprężenia. Lepkość to odporność na odkształcenie wzrastające wraz ze wzrostem szybkości odkształcenia. Efekt tiksotropowości zależny jest od czasu. W praktyce klej określa się jako tiksotropowy, jeśli po nałożeniu go na podłoże (powierzchnię pionową) wykazuje on ograniczone, możliwe do przyjęcia płynięcie.

- minerał pochodzenia wulkanicznego, dodawany do zapraw cementowych w celu ograniczenia występowania wykwitów solnych na ich powierzchni. W trakcie procesu hydratacji cementu (w momencie wymiesznia zaprawy z wodą) powstają węglany wapnia, które podczas wysychania zaprawy tworzą na jej powierzchni trudno rozpuszcalne wykwity solne. Proces ten zachodzi nawet w przypadku hydratacji cementu niezawierajacego wapna. Działanie trasu polega na związywaniu przez niego węglanów wapnia w trakcie procesu dehydratacji, czyli w momencie wysychania zaprawy. Ponadto tras uszczelnia zaprawę, utrudniając transport kapilarny resztek rozpuszczonych soli na powierzchnię zaprawy.

- są mieszanką cementu, piasku i wody. Stosuje się je na zewnątrz i wewnątrz budynku, na ścianach i sufitach. Można je wykonywać także w pomieszczeniach narażonych na działanie wilgoci (pralnie i łazienki). Są one odporne na uszkodzenia, ale ciężkie do nakładania i obróbki. Tynk cementowy można wykonać z ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS.

- są mieszanką cementu, wapna, piasku i wody. Przeznaczone są na zwewnątrz i do wewnątrz budynku, na sciany i sufity. Są one łatwiejsze w obróbce od tynków cementowych, ale mają mniejszą odporność na uszkodzenia i wilgoć. Mają również większą paroprzepuszczalność od tynków cementowych.

- są one produkowane na bazie naturalnego bądź syntetycznego gipsu. Nakłada się je tylko w jednej warstwie, której grubość zazwyczaj nie przekracza 2 cm. Po odpowiednim wygładzeniu otrzymujemy powierzchnię gładszą od tradycyjnych tynków cementowych bądź cementowo-wapiennych. Tynki gipsowe nie zawierają substancji szkodliwych, a innymi ważnymi ich zaletami użytkowymi są wyrównywanie poziomu wilgotności w pomieszczeniach, dobra akumulacja ciepła i duża paroprzepuszczalność. Tynków gipsowych nie należy stosować w pomieszczeniach wilgotnych (pralnie i łazienki) i na klatkach schodowych, gdyż są mało odporne na zarysowania i uderzenia. Tynki gipsowe można nakładać maszynowo lub ręcznie.

- materiałem wiążącym jest glina. Są to tynki mało popularne, ale mają wiele zalet: są paroprzepuszczalne, odporne na pleśnie i grzyby domowe, dobrze akumulują ciepło, potrafią tłumić dźwięki i pochłaniać nieprzyjemne zapachy, np. z papierosów. Ponadto można je w każdej chwili "zdjąć na mokro" ze ściany i po ponownym rozrobieniu ułożyć w innym miejscu.

- najczęściej są to tynki dwuwarstwowe i trójwarstwowe, Składają się z obrzutki oraz narzutu i warstwy wierzchniej. Dodatkowo tynk tradycyjny może być wykończony trzecią warstwą w postaci GŁADZI lub tynku CIENKOWARSTWOWEGO. Tynki tradycyjne wykonuje się z zapraw cementowych, cementowo-wapiennych lub wapiennych (w szczególnych przypadkach). Tynki tradycyjne można przygotowywać samemu na placu budowy, mieszając w odpowiednich proporcjach cement, piasek, wapno i wodę (np. 25 kg cementu, 21 kg wapna, 27 kg piasku i 53 litry wody). Jednak dużo lepiej i wygodniej jest stosować gotowe zaprawy tynkarskie w przygotowanej przez producenta postaci suchej mieszanki do zarobienia z wodą, np. ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS. Gotowe mieszanki są droższe ale dużo lepsze jakościowo. Tynki cementowe i cementowo-wapienne można zacierać na ostro (gdy później układana będzie na nich gładź, tynk dekoracyjny lub płytki) lub na gładko (gdy są one przeznaczone pod malowanie lub tapetowanie).

- produkowane sa na bazie wapna. Tynki te długo wiążą, więc nie wymagają pośpiechu przy nakładaniu i są odporne na skurcz podczas schnięcia. Są bardzo dobrze paroprzepuszczalne. Nie poleca się ich do pomieszczeń wilgotnych i mają małą wytrzymałość na uszkodzenia mechanicznie. Stosuje się je głównie do nakładania na stare tynki mineralne.

ręczne tradycyjne - ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS DROBNOKRUSZYWOWA ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS ATLAS KB-TYNK maszynowe - ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS DROBNOKRUSZYWOWA ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS ATLAS KB-TYNK dekoracyjne - ATLAS CERMIT SN ATLAS CERMIT DR ATLAS CERMIT SN-MAL ATLAS CERMIT PS ATLAS CERMIT N ATLAS CERMIT R AKRYLOWY TYNK DEKORACYJNY ATLAS - DO BARWIENIA W MASIE ATLAS SILKAT N ATLAS SILKAT R ATLAS SILKON N ATLAS SILKON R ATLAS DEKO M murów z elementów ceramicznych: cegieł, pustaków itp. - ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS DROBNOKRUSZYWOWA ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS murów z betonu komórkowego - ATLAS KB-TYNK

fundamentów - ATLAS WODER S tarasów i balkonów - ATLAS WODER S ATLAS WODER E łazienek - SYSTEM USZCZELNIEŃ ATLAS WODER E

– w BEZSPOINOWYCH SYSTEMACH OCIEPLEŃ, warstwa wykonywana na warstwie z MATERIAŁU TERMOIZOLACYJNEGO. Tworzy się ją poprzez zatopienie siatki zbrojącej w świeżo naniesionej na płyty zaprawie klejącej. Do zatapiania siatki należy wykorzystać jedną z zapraw: ATLAS STOPTER K-20, ATLAS ROKER W-20 lub ATLAS HOTER U. Zadaniem warstwy zbrojonej jest ochrona warstwy termoizolacyjnej przed uszkodzeniami mechanicznymi i stworzenie twardego i równego podłoża pod tynk cienkowarstwowy.

– materiał izolacyjny wytwarzany z włókien mineralnych. Wełna kamienna powstaje z bazaltu podczas wytapiania w temperaturze ponad 1400°C. Stopiony bazalt wraz z odpowiednimi dodatkami mineralnymi takimi jak gabro, dolomit lub wapień, poddawany jest procesowi rozwłókniania, w efekcie czego powstają włókna kamienne, do których dodawane jest lepiszcze. Wełnę szklaną uzyskuje się topiąc piasek kwarcowy i stłuczkę szklaną w temperaturze około 1000°C Wełnę mineralną charakteryzuje bardzo dobra izolacyjność cieplna (współczynnik przenikania ciepła 0,031 – 0,045 W/mk), dobra izolacyjność akustyczna, niepalność (wełna topi się w temperaturze powyżej 1000°C, ale nie pali się) i paroprzepuszczalność (dzięki porowatej strukturze). Wełna mineralna znajduje zastosowanie w BEZSPOINOWYCH SYSTEMACH OCIEPLEŃ ścian zewnętrznych budynków, np. ATLAS ROKER. Do prac ociepleniowych stosuje się PŁYTY TYPU “S” o nieuporządkowanej strukturze włókien lub o strukturze uporządkowanej – LAMELOWA WEŁNA MINERALNA.

- warstwa folii umieszczania na krokwiach mająca na celu odprowadzenie wilgoci z konstrukcji dachu przy jednoczesnym zabezpieczeniu go przed wodą mogącą przedostać się przez nieszczelności pokrycia dachowego lub podwiewany śnieg bądź deszcz. W przypadku stosowania folii o niskiej paroprzepuszczalności konieczne jest pozostawienie szczeliny wentylacyjnej pomiędzy termoizolacją a folią.

– proces, w którym zaprawa uzyskuje wytrzymałość kohezyjną, a przez to fizyczne i chemiczne właściwości złącza. Proces ten może zachodzić poprzez zmiany fizyczne (uwodnienie, ochładzanie, żelowanie, odparowanie) i/lub reakcje chemiczne (polimeryzacja, sieciowanie, utwardzanie).

– włókna cięte dodawane do masy w celu poprawy parametrów wytrzymałościowych i zapobieganiu tworzenia się mikropęknięć skurczowych w świeżym betonie. Stosuje się je zwłaszcza w budownictwie drogowym, hydrotechnicznym i przemysłowym. W budownictwie mieszkaniowym stanowią one dodatek do gotowych zapraw oraz do mas samopoziomujących, np. ATLAS TERPLAN R

– woda, którą dodaje się do suchej mieszanki, w celu otrzymania masy cementowej lub gipsowej. Woda zarobowa inicjuje proces wiązania. Jeśli produkt wymaga zastosowania wody zarobowej, jej ilość powinna być podana przez producenta na opakowaniu produktu. Należy koniecznie stosować się do danych podanych przez producenta, w przeciwnym wypadku zaprawa po wyschnięciu nie uzyska zakładanej wytrzymałości, a problemy mogą wystąpić już w trakcie wykonywania prac. Należy pamiętać również, że suchą mieszankę wsypuje się do wody, a nie odwrotnie.

– parametr materiałów budowlanych określony za pomocą współczynnika wodochłonności “W”. Określa on w kg/m2 powierzchni materiału pobór wody w pierwszej godzinie nawilżania. Dla materiałów niechłonnych w<0,5, dla materiałów chłonnych w<2,0, dla materiałów nieprzepuszczalnych w<0,1. Parametr ten jest związany pośrednio z mrozoodpornością i izolacyjnością cieplną. Materiał nasiąkliwy dla wody jest mniej odporny na działanie mrozu, a jego izolacyjność cieplna zdecydowanie się pogarsza.

– właściwość wbudowanego materiału, informująca o jego odporności na długotrwały kontakt z wodą, z zachowaniem odpowiedniej wytrzymałości oraz innych właściwości niezbędnych do użytkowania.

– właściwość wbudowanego materiału, informująca, że jest on nieprzenikliwy dla wody podczas normalnego użytkowania.

– liczbowo jest on równy masie pary wodnej, która na skutek dyfuzji w czasie 1 godziny przedostała się przez 1m2 materiału o grubości 1m, gdy po obu stronach tego materiału różnica ciśnień wynosiła 1hPa. Dla porównania przybliżone wartości dla niektórych materiałów budowlanych wynoszą nastąpująco: żelbet ?=30?10-4 [g/m?h?hPa], tynk cementowy 45?10-4, styropian 12?10-4, wełna mineralna 480?10-4, mur ceglany 105?10-4, beton komórkowy 225?10-4

- (dawniej k) [W/m2·K]- określa stratę ciepła, które w czasie 1 sekundy przepływa przez 1m2 przegrody, jeśli różnica temperatury po obu jej stronach wynosi 1°C. Współczynnik ten wykorzystuje się przy określaniu sposobu izolacji termicznej budynku. Wartości współczynnika U, a co za tym idzie spełnienie wymagań ochrony cieplnej dla różnego rodzaju budynków, określone są w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przykładowe wartości maksymalne współczynnika U: 0,3 - dla budynków jednorodzinnych o ścianach wielowarstwowych z izolacją o współczynniku “?” mniejszym lub równym 0,4; 0,5 - dla pozostałych budynków jednorodzinnych Generalnie: im mniejsza wartość współczynnika U, tym większa izolacyjność termiczna ściany. Obliczeniowo U jest równe odwrotności sumy oporów cieplnych “R” materiałów, z których ściana jest zbudowana. R=d/?, gdzie “d” jest grubością warstwy materiału.

- [W/m·K] – charakteryzuje on dany materiał pod względem jego przewodności cieplnej. Liczbowo jest on równy ilości ciepła [W] przenikającej w sposób ustalony w ciągu godziny przez 1m2 płaskiej przegrody, wykonanej z badanego materiału o grubości 1m, przy niezmiennej różnicy temperatur po obu stronach wynoszącej 1K. Współczynnik ten zależy m.in. od GĘSTOŚCI materiału – materiały o większej gęstości lepiej przewodzą ciepło, POROWATOŚCI – z dwóch materiałów o tej samej gęstości, lepszym izolatorem będzie materiał o mniejszych porach, WILGOTNOŚCI – obecność wilgoci pogarsza termoizolacyjność materiału. Im wartość współczynnika jest wyższa, tym gorsza jest izolacyjność wyrobu.

– są to białe osady soli (np. węglanu wapnia CaCO3 lub siarczanu wapnia CaSO4) powstające na powierzchni wysychających zapraw tynkarskich lub murarskich. W zależności od grubości tych osadów możemy mówić o wyciekach wapiennych lub nalotach wapiennych. Sole powodujące wykwity są powszechnie obecne w cegłach, zaprawach i gruncie. Za powstawanie wykwitów odpowiedzialne jest wapno, które znajduje się w wymienionych wyżej elementach. Schemat powstawania wykwitów jest następujący. W procesie hydratacji faz krzemianowych cementu (alitu i belitu) lub zawartych w cemencie niewielkich ilości wolnego wapna, powstaje wodorotlenek wapnia Ca(OH)2. Jony Ca2+ i OH- wraz z wilgocią transportowane są kapilarnie na powierzchnię. Odparowanie roztworu wodorotlenku prowadzi do powstania białego osadu Ca(OH)2 – portlandytu. Następnie, na powierzchni wysychającej zaprawy, w kontakcie z zawartym w atmosferze dwutlenkiem węgla (CO2) zachodzi proces karbonizacji Ca(OH)2 do węglanu wapnia – CaCO3 Powstawaniu tego typu wykwitów (tzw. pierwotnych) sprzyja dodanie do zaprawy zbyt dużej ilości wody zarobowej, niedostateczne wymieszanie zaprawy, duża dostępność wodorotlenku wapniowego lub niski stosunek zaczynu cementowego do piasku (powodujący dużą porowatość i przepuszczalność). Wykwity wtórne powstają wówczas, gdy do zaprawy przenika woda z opadów atmosferycznych lub w wyniku kondensatu dyfuzyjnego. Sprzyja im duża porowatość i przepuszczalność konstrukcji, spękania zaprawy lub nieprawidłowo wykonane spoiny. Dalsze działanie dwutlenku węgla (w ciągu następnych lat) powoduje wietrzenie wykwitów – trudno rozpuszczalny węglan wapnia zamienia się łatwo rozpuszczalny wodorowęglan wapnia. Umożliwia to usunięcie wykwitów np. poprzez częste mycie wodą lub odpowiednio rozcieńczonym kwasem i dopiero później wodą. Wykwity z punktu widzenia konstrukcyjnego nie powodują uszkodzeń. Celem zmniejszenia ryzyka występowania wykwitów, w ZAPRAWIE MURARSKIEJ DO KLINKIEU ATLAS stosuje się dodatek TRASU.

cementowych - ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS ATLAS TEN-10 anhydrytowych - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 maszynowo - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN R ręcznie - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS ATLAS TEN-10 metodą tradycyjną - ATLAS TEN-10 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS samopoziomujących - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R zespolonych z podłożem - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS ATLAS TEN-10 na warstwie oddzielającej - ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS pływających - ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS

wewnątrz budynków - ATLAS TEN-10 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS na zewnątrz budynków - ATLAS TEN-10 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS

– element wykończeniowy muru chroniący go przed uszkodzeniami i wpływem warunków atmosferycznych. Tradycyjne wyprawy tynkarskie wykonuje się dwuwarstwowo lub trójwarstwowo osiągając tynk kategorii I, II, III. Do tego typu wypraw można zastosować ZAPRAWĘ TYNKARSKĄ ATLAS, DROBNOKRUSZYWOWĄ ZAPRAWĘ TYNKARSKĄ ATLAS, ATLAS KB-15. W BEZSPOINOWYCH SYSTEMACH OCIEPLEŃ jest to warstwa wykończeniowa, którą należy wykonać z cienkowarstwowej MASY TYNKARSKIEJ bądź ZAPRAWY TYNKARSKIEJ. Do wykonania warstwy tynkarskiej na systemie ociepleń polecamy: - mineralne zaprawy tynkarskie ATLAS CERMIT SN (baranek), ATLAS CERMIT DR (kornik), ATLAS CERMIT SN-MAL (baranek), ATLAS CERMIT PS (faktura piaskowca) - akrylowe masy tynkarskie ATLAS CERMIT N (baranek) ATLAS CERMIT R (kornik) - silikonowe masy tynkarskie ATLAS SILKON N i R (baranek i kornik) - silikatowe masy tynkarskie ATLAS SILKAT N i R (baranek i kornik). Kolorystyka wypraw tynkarskich przedstawiona jest w NOWEJ PALECIE BARW ATLAS.

- każdy wyrób wyprodukowany w celu wbudowania go na stałe w obiekty budowlane. Wbudowanie na stałe oznacza, że zdemontowanie wyrobu obniża walory użytkowe obiektu i wiąże się z wykonaniem robót budowlanych. Pojęcie "wyrób budowlany" obejmuje zarówno wyroby stosowane pojedyńczo, jak i zestawy wyrobów. Zestaw wyrobów musi składać się co najmniej z dwóch elementów. Musi również posiadać odpowiednie dla całości wymagania użytkowe, a do obrotu musi być wprowadzany, i później stosowany, w komplecie.

– określa się go jako opór (szczelność) jakiegoś materiału budowlanego dla gazu, w odniesieniu do idealnego “powietrza budowlanego”, któremu odpowiada wartość m=1. Wszystkie materiały budowlane mają m>1. Na przykład, jeśli dla danego materiału m=100, oznacza to, że jest on sto razy mniej przepuszczalny dla danego gazu niż tej samej grubości nieruchoma warstwa powietrza, w tej samej temperaturze. W przypadku farb ważniejszym współczynnikiem jest RÓWNOWAGOWY WSPÓŁCZYNNIK DYFUZJI, czyli Sd.

przed wchłanianiem wody - ATLAS SILSTOP przed zabrudzeniami - ATLAS DELFIN

– (klej cementowy) mieszanina spoiw wiążących hydraulicznie, kruszyw i dodatków organicznych. Klej miesza się z wodą w odpowiednich proporcjach i uzyskuje w ten sposób masę klejącą. Kleje cementowe muszą spełniać wymagania normy PN-EN 12004 dla jednej z klas określonych przez tą normę. Cementowymi zaprawami klejącymi są ATLAS TANGRES (C2E), ATLAS MIG (C1FTE), ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS (klasa C1TE), ATLAS PLUS (klasa C2TE), ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS (klasa C1T), ATLAS CAL N (klasa C2E), ATLAS KARO (klasa C2T).

– sucha mieszanka do zarobienia z wodą, przeznaczona do wykonywania WYPRAWY TYNKARSKIEJ. Zaprawą tego typu jest ZAPRAWA TYNKARSKA ATLAS.

– stały, półstały lub ciekły produkt organiczny, o nieokreślonym ciężarze cząsteczkowym. W stanie stałym ma zwykle pewien zakres temperatury mięknienia lub topnienia i daje przełom konchoidalny. Termin ten stosuje się do dowolnego POLIMERU, stanowiącego materiał wyjściowy dla tworzyw sztucznych.

– rozpuszczalna w wodzie żywica pochodzenia roślinnego. Żywice naturalne stanowią wyschnięte wydzieliny roślin lub modyfikowane produkty roślinne. Stosuje się je do produkcji klejów.