· Elastyczność. Klej zalecany jest do mocowania płytek na podkładach podłogowych, wylanych w miejscach szczególnie narażonych na odkształcenia termiczne lub użytkowe, czyli na tarasach, balkonach, stropach drewnianych itp. Wysoka elastyczność kleju pozwala użyć go także w układach grzewczych, na matach i podkładach wylanych z podłogowym ogrzewaniem wodnym bądź elektrycznym. Klej można stosować również do mocowania okładziny na typowych podłożach budowlanych, czyli jastrychach cementowych bądź anhydrytowych i tradycyjnych podkładach betonowych.
· Zwiększony zakres grubości warstwy sklejenia (4 ÷ 20 mm). W wielu sytuacjach pozwala to uniknąć wylewania dodatkowej warstwy wyrównawczej, np. gdy podłoże nie jest równe lub gdy istnieje konieczność niewielkiego podniesienia poziomu podłogi. Dzięki temu maleją koszty robocizny i skróceniu ulega czas pracy (o okres potrzebny na wylanie i sezonowanie dodatkowej warstwy wyrównawczej). Większy zakres grubości warstwy sklejenia pozwala polecić ten klej zwłaszcza do zatapiania mat grzewczych.
· Samorozpływność. Klej posiada właściwości tiksotropowe – po dociśnięciu płytki rozpływa się pod nią, wypełniając całą przestrzeń pomiędzy płytką a podłożem. Ma to szczególne znaczenie w przypadku klejenia elementów o dużej powierzchni, płytek o silnie profilowanym spodzie, a zwłaszcza przy montażu okładziny na zewnątrz. Zjawisko to eliminuje bowiem możliwość powstania pustek powietrznych pomiędzy płytką a podłożem, w których zamarzająca zimą woda, zwiększając swą objętość, niszczyłaby połączenie klejowe. Dokładne wypełnienie przestrzeni pod płytką wielkoformatową (nieosiągalne dla tradycyjnych zapraw klejących) nie narazi jej na pęknięcie spowodowane np. naciskiem na „pusty” narożnik. Samorozpływność ma również aspekt ekonomiczny, a mianowicie skraca czas i ułatwia pracę - nie trzeba nakładać kleju zarówno na podłoże, jak i na spód płytki, co jest konieczne, gdy stosuje się na podłodze klej tradycyjny.
· Możliwość regulacji konsystencji, od upłynnionej do plastycznej. Przygotowując klej w konsystencji upłynnionej, łatwiej jest wypoziomować okładzinę, osiągnąć całkowite wypełnienie klejem przestrzeni pod płytką, a także wykonać warstwę kontaktową. Możliwość uzyskania konsystencji plastycznej, w połączeniu z dużym zakresem grubości sklejenia, pozwala na małych powierzchniach (np. w betonowym brodziku wyklejanym płytkami) profilować niewielkie spadki w warstwie kleju. Uwaga. Tę zaletę można wykorzystywać jedynie na bardzo małych powierzchniach, gdyż zgodnie ze sztuką budowlaną spadki należy profilować jedynie w warstwie podłoża.
· Zwiększona przyczepność do trudnych podłoży. Przyczepność kleju do normowego podłoża w typowych warunkach wynosi minimum 1 N/mm. Można go więc używać zarówno na tradycyjnych podkładach cementowych lub anhydrytowych, jak i na podłożach trudnych, czyli wylewkach pokrytych silnie przylegającymi warstwami klejów lub powłok malarskich, na lastryko, płytach drewnopochodnych itp.
· Przyjazny wykonawcy. Jest wyrobem łatwym do przygotowania i wygodnym w użyciu. Wydłużony czas otwarty przedłuża do 30 minut właściwości klejące zaprawy naniesionej na podłoże, dając wykonawcy możliwość przyklejania płytek jednorazowo na większej powierzchni i pozostawiając mu więcej czasu, np. na ewentualną obróbkę płytek.
· Ekonomiczne zużycie. Średnio zużywa się 1,5 kg zaprawy na 1 m², na każdy 1 mm grubości warstwy sklejenia. W praktyce zużycie zależne jest od stopnia równości podłoża i rodzaju zastosowanych płytek.

Przybliżone zużycie dla wybranych rodzajów płytek.

Rodzaj płytki	Wielkość zębów pacy	Grubość warstwy sklejenia	Przybliýone zuýycie (w kg/m2)
Płytki średniego formatu (do 25x25cm) o średnio profilowanej powierzchni spodu	10 mm z zębami prostymi	ok. 4,0 mm	6,0
Płytki dużego formatu (pow. 30x30cm) o średnio i mocno profilowanej powierzchni spodu.	powyżej 10 mm z zębami łukowymi	ok. 8,0 mm	12,0